| XUN : Panurat Wiwattanawongsakun |

ความรู้สึกและท่าทีที่มีต่อนักเรียนห้อง ม.4/1 [3-END]

[[โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา : Cubic School]]

Part - [1] [2] [3]

 **Ps. ต่อจาก SS ฝนที่จางหายนะครับ**

+-------------------------------+

 รถสปอร์ตคันสีดำขับผ่านบรรยากาศยามเย็นบนถนนสายเล็กๆที่ล้อมรอบไปด้วยทุ่งหญ้าสองฝั่งข้างทาง ลมบางๆพัดผ่านอย่างไร้ความหมาย เสียงนกกายามเย็นร้องระงม ทั้งที่เป็นบรรยากาศที่ดีแต่ภายในรถสปอร์ตเล็กๆคันนั้นกลับเงียบเย็น

"กินอะไรไหม" เสียงของชายที่นั่งฝั่งคนขับถามขึ้นท่ามกลางความเงียบที่มีเสียงเพลงเบาๆจากเครื่องเสียงภายในรถเท่านั้น

"กินบ้านก็ได้มั้ง" ผมตอบกลับไปแบบส่งๆ สายตายังคงมองออกไปนอกรถไม่วางตา

"กว่าจะถึงบ้านแม่นายคงกินข้าวเย็นเสร็จไปแล้ว" เจ้าของรถผมสีน้ำตาลทองเคาะพวงมาลัยรถรอฟังคำตอบจากผม

"แล้วไงล่ะ" ผมถามกลับไป

"แวะกินไรไหม" หมอนั้นถามอีกครั้ง

"เลี้ยงไหมล่ะ" ผมหันมามองว่าที่เจ้ามือด้วยท่าทีเบื่อหน่าย

"งั้นร้านส้มจิ๊ดนะ"

ผมไม่ได้ตอบกลับไป แต่ก็นะถึงตอบว่าไม่ก็แวะอยู่ดี.... นั้นเป็นนิสัยของคาลร์อยู่แล้ว ก็ไม่รู้ว่ามันจะถามไปหาพระเจ้าจ๊อตโต้วที่ไหน ทั้งที่สุดท้ายก็ต้องไปตามความคิดมันอยู่แล้ว ผมหยิบรายชื่อนักเรียนห้อง 4/1 ออกมาจากกระเป๋ากะว่าถ้าถึงร้านส้มจี๊ดจะเอาสมุดเล่มฟ้ามาเขียนต่อซักหน่อย

   033 จิตรกร เจริญวัฒนศิลป์ (ตั้งโอ๋)
   เด็กคนนี้ท่าทางจะชอบบอลนะ... เห็นมีใช้ของเป็นแมนยูซะด้วย เด็กผู้หญิงที่ไม่ได้ชอบคงไม่ใช้เล่นๆหรอกมั้ง
เวลาฝนตกทีไรชอบมองออกไปนอกหน้าต่างอยู่เรื่อย บางทีอาจจะชอบฝนก็ได้มั้ง? .......... หรือบางทีอาจจะไม่ชอบก็ได้ เมื่อวัน สองวันที่แล้ว เห็นเธอเป่าทรอมโบนที่ห้องดนตรี เก่งใช่เล่นเลยล่ะ  ส่วนเรื่องการเรียนนี่ก็ถือว่าดีอยู่นะในวิชาเลขไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงเท่าไหร่ ทั้งสังคม การเข้ากับเพื่อน หรือการเรียน

   034 กนต์ธร นราโชติ (ธร, เปลว)
   ดูท่าทางจะเออเรอร์เรื่องทิศทางนะ ที่ผ่านมาเคยเจอธรที่หลังร.ร.ทำท่าทางเหมือนกับกำลังหลงทางอย่างไงอย่างนั้น พอไปถามๆดูก็เหมือนจะหลงจริงๆนั้นแหละ เห็นว่ากำลังจะเดินกลับห้องแต่ตามไอ้ด่างมา แล้วชักเริ่มงงทาง ไม่ได้เรียนสายคณิตเลยได้เจอกันน้อยกว่าพวกที่เรียนสายคณิต แต่เห็นว่าไม่ค่อยแข็งคณิตเท่าไหร่ แต่อย่างน้อยๆพื้นฐานก็น่าจะผ่านอยู่

   035 นิมมาน ศาสตราวัฒน์ (กีกี้)
   เป็นเด็กที่แปลกนะ เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางทีก็ดีจนน่าใจหาย บางทีก็ร้ายจนแปลกประหลาดใจ อย่างกับคนละคนแหนะ ดูท่าทางจะไม่ชอบเลขเอามากๆเลยทีเดียว แต่บางทีก็ตั้งใจเรียน บางทีก็ไม่สนใจหรือโดดไปเลยก็มี
พฤติกรรมแปลกมาก แต่ก็มองข้ามไม่ได้ต้องฝึกให้ชอบเรียนเลขบ้างล่ะนะ อย่างน้อยๆในบางทีที่ไม่สนใจก็ต้องหันมาเรียนบ้างล่ะ

   036 ปรินทร์ทิพย์ สิริอนันต์กาล (ปลา)
   ท่าทางจะชอบอ่านหนังสือนะ เห็นบางทีขนาดเดินๆอยู่ยังอ่านหนังสือเลย น่ากลัวจะเดินไปชนโน้นชนนี่แบบครูกวีจริงๆ แต่ทางนั้นเขาไม่ได้อ่านยังชนเลย... มาโรงเรียนเช้ามากๆ ถือว่าเป็นเด็กที่ท่าทางเป็นเด็กดีอยู่นะ มันมีรังศีแบบนั้น เป็นอีกคนที่ท่าทางไม่ชอบวิชาคณิตเท่าไหร่นะ เด็กสมัยนี้หาที่ชอบคณิตได้ยากจริงๆให้ตาย

ผมถอนหายใจ ทำให้ไอ้คนขับรถจำเป็นหันมามองก่อนจะหันกลับไปมองหน้ารถต่อ แล้วยิ้มที่มุมปากเหมือนกับว่ากำลังคิดอะไรเลวๆในหัวออกประมาณนั้น และนี่เป็นท่าทางที่ผมเกลียดที่สุดตั้งแต่เป็นเพื่อนกับมันมา

"มีอะไร" ผมถามไปเมื่อเห็นมันยังไม่หยุดยิ้ม

"เปล่านี่ เห็นแกทำหน้าแบบนั้นแล้วตลกดี อีกอย่าง........." มันพูดแล้วหยุดไปดื้อๆเหมือนจะบังคับให้ผมถามต่อเต็มที่

"อะไร"

"กำลังคิดว่าไม่เจอกันไม่ถึงปีนายเปลี่ยนรสนิยมมาติดกิ๊บเต็มหัวแล้วเหรอไงกัน"

"มันร้อนหรอกเว้ย" ผมขมวดคิ้วแล้วเดาะลิ้นอย่างไม่พอใจ ก่อนจะมองไปที่รายชื่อของนักเรียนห้อง 4/1 คนถัดไป

   037 พู่กัน จิตประเสิรฐ (พู่)
   คนนี้ชอบคณิตล่ะมั้ง เห็นว่าได้เกรด 4 คณิตด้วยล่ะนะ แต่เหมือนเป็นอาเจ๊ใหญ่เลยแฮะท่าทางแบบนั้น
สูงๆ ดูท่าทางไม่ยอมแพ้อะไรง่ายๆเนี่ย ถึงดูเป็นคนเงียบๆแต่อยู่กับเพื่อนๆที่สนิทๆกันก็น่ารักดี ดูเป็นคนละคนไปเลย มารยาทดีด้วยล่ะนะ ทั้งความนอบน้อม การปฏิบัติตัว ดูตรงข้ามกับนิสัยห่ามๆของเธอมากเลยทีเดียวเชียวล่ะ
แต่ก็ดีแล้วละนะ แบบนี้เรียกว่ามีสัมมาคารวะ (ใช่แบบนี้รึเปล่านะ?) เอาไปแข่งได้โดยไม่ต้องกลัวเสียชื่อเสียงเลย

   038 ณิชาภา โชติรัตติกาล (โคลเวอร์)
   เป็นเด็กที่ร่าเริง น่ารักดีนะ ดูเด็กๆพิกลทั้งการพูดการจา การกระทำดูน่าทะนุถนอมแบบเด็กๆ ถ้ามีลูกสาวซักคนแบบนี้ก็คงน่ารักดีหรอก

ผมเผลอหัวเราะออกมาเมื่อคิดถึงท่าทางของโคลเวอร์ตอนที่มาส่งงานที่ห้องพักครูแล้วถามผมว่าโต๊ะครูสายฟ้าอยู่ไหน เหมือนผมกำลังจะกัดเธอซะมากกว่าเธอถึงทำหน้ากลัวขนาดนั้น นี่ผมน่ากลัวกับเด็กๆขนาดนั้นเลยเหรอไง

"อยู่ดีๆก็หัวเราะออกมาบ้าไปแล้วเหรอไง" คาลร์ถามขึ้นขัดความคิดผม

"กำลังคิดถึงพวกเด็กที่โรงเรียนหรอกว่ะ"

"ฮ่ะๆ  มีความเป็นครูสูงขึ้นนะเนี่ย น่าแปลกแฮะทั้งที่ตัวเองไม่เคยคิดจะเป็นครูแท้ๆเลยเนี่ยนะ" ไอ้ปากหมาคาลร์เริ่มประชดประชัน อันความจริงคำพูดของมันคงจะหมายความว่าทำไมผมไม่ทำงานที่บริษัทของพ่อซะล่ะมากกว่า

"แล้วไงวะ.... " ผมพูดอย่างไม่สนใจ "ว่าไปถ้าแกเป็นนักเรียนแล้วมีครูแบบฉันจะกลัวไหมวะ"

คำถามจากผมทำให้ไอ้คาลร์เงียบไป มันหันมามองหน้าผมแล้วอมยิ้มเหมือนจะหัวเราะออกมาให้ได้ แต่กลัวเสียมารยาทอะไรแบบนั้น ทั้งที่สำหรับผม ผมว่าการอมยิ้มแล้วมองด้วยสายตาแบบนั้นก็เหยีดหยามพอแล้วล่ะนะ

"กลัวเหรอวะ.......ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า ฮ่า พูดเป็นเล่น มีใครกลัวนายด้วยเหรอไง มีแต่จะเล่นหัวมากกว่า อ.โรเบิร์ตยังน่ากลัวกว่านายอีกนะซัน" คาลร์หัวเราะแล้วก็ยังคงอมยิ้มขับรถต่อไปอย่างโคตรจะเสียมารยาท (สำหรับผม.....................)

แล้วผมก็คิดขึ้นมาได้ว่าอย่างคาลร์เนี่ยให้ตายก็คงไม่กลัวครูคนไหนเลยมากกว่า จะไปเหมือนเด็กปกติได้ยังไงล่ะ ไอ้เวร นี่น่ะ!!!

โคลเวอร์จังน่ารักดี ดูท่าทางจะไม่ค่อยชอบเลขอีกคน แต่ก็ต้องพยายามหน่อยล่ะนะ ไม่ได้เรียนสายคณิตก็ไม่ค่อยน่ากลัวเท่าไหร่ ดูเป็นเข้ากับคนอื่นง่ายๆ ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วงอีกนั้นล่ะนะ

   039 ต้นไม้ รัตนมณีโชติ (ต้นไม้)
   เห็นว่าเรียนลัดขึ้นมานะ ท่าทางจะเก่งด้านความคิดหน้าดู ตอนที่ถามในห้องเรียนเป็นคนเดียวที่คิดเหมือนเรา
ท่าทางจะชอบคณิตเอามากๆลยทีเดียว น่าเอาไปแข่งขันนะ จะว่าไปเห็นที่มือถือห้อยกระทั้งรูบิค บางทีก็เห็นนั่งเล่นรูบิคซะด้วย ตั้งใจเรียนวิชาคณิตเอาซะมากๆเลยทีเดียว **แบบนี้ต้องสนับสนุนเต็มที่**  ส่งไปแข่งได้ทั้งทางวิชาการ แล้วก็พวกทักษะเล่นเกมตรรกะต่างๆไว้จะส่ง+ติวหลายๆงานเลยล่ะ เด็กที่มีความพยายามแบบนี้ ดีมากๆ!

รถสปอร์ตคันสีดำที่ผมนั่งมาจอดลงเรียกความคิดของผมให้กลับมาอยู่กับร่างอีกครั้ง ผมมองออกไปนอกกระจก ที่นี่คือที่จอดรถของร้านอาหาร ส้มจี๊ด นั่นเอง คาลร์ดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูรถลงไปก่อน ผมจึงปลดเซฟตี้เบลล์แล้วตามคาลร์ลงจากรถไปโดยไม่ลืมที่จะหยิบสมุดเล่มสีฟ้ากับปากกาและที่เน้นข้อความไปด้วย

ร้านส้มจี๊ดเป็นร้านอาหารที่ไม่ใหญ่ไม่เล็กเกินไป ตกแต่งแบบสไตล์คลาสสิก เน้นโทนสีส้ม-เหลือง ดูนุ่มๆสบายตา แต่เมนูในร้านส่วนมากจะเป็นอาหารไทยๆ ไม่ก็อาหารเวียดนามเท่านั้น ไม่ได้มีกลิ่นอายของพวกสเต็กหรือพาสต้า แต่อย่างใด

"ร้านอาหารไทย-เวียดนามเหรอเนี่ย" ผมมองป้ายเมนูเด่นหน้าร้านแล้วถามขึ้น ถึงผมจะผ่านร้านนี้บ่อยๆ แต่ดูจากภายนอกแล้วผมนึกว่าจะเป็นพวกสเต็ก พิซซ่า สปาเก็ตตี้ หรืออะไรทำนองนั้นเสียอีก

"อะฮะ อร่อยนะร้านนี้ฉันแนะนำเลย ถ้าผ่านมาแถวๆนี้ฉันแวะมากินประจำ"

"ไว้พาแม่กับไอ้แซนมาบ้างก็ดีแฮะ" ผมพึมพำก่อนจะเดินตามพนักงานสาวที่พาไปยังโต๊ะ

"จะกินอะไรอะ" คาลร์ถามขึ้นเมื่อทั้งผมและเขานั่งที่โต๊ะอาหารเรียบร้อย

"อะไรก็ได้ที่แพงที่สุดในร้านน่ะ" ผมตอบไปกวนๆในเมื่อหมอนี่จะเลี้ยงแล้วก็ขอทรมานมันหน่อยเถอะ

"ดีนะ ไม่ต้องจ่ายนี่"

"แน่นอน" ผมพูดตอบกลับไปแล้วเปิดเมนู "อืม...... เอาเปาะเปี๊ยะสดกุ้งครับ เมี่ยงคำหนึ่งชุด แกงเขียวหวาน แล้วก็น้ำตก........... เออ ข้าวเหนียวกับคอหมูย่างด้วยนะครับ"

"เฮ้อ...... ทำตัวอย่างกับเด็กจะเอาชนะเลยนะ" คาลร์พูดเย้ยผมที่สั่งอาหารเป็นพรวน "เอาตำไทยแล้วกันครับ ส่วนน้ำก็มะนาวปั่น2"

"ค่ะ กรุณารอสักครู่นะคะ" สาวเสิร์ฟจดออร์เดอร์เสร็จเธอก็ทวนออร์เดอร์ ก่อนจะเก็บเมนูอาหารแล้วเดินไปที่เคาท์เตอร์ส่งใบเมนูของโต๊ะผม

ระหว่างรอผมจึงหยิบสมุดเล่มสีฟ้าออกมาเขียนสิ่งที่นั่งคิดในรถลงไปทั้งหมด โดยไม่ลืมที่จะมาร์คชื่อของ พู่และต้นไม้ไว้ด้วยปากกาเน้นข้อความสีฟ้าตามเคย เมื่อเขียนทั้ง7คนเสร็จอาหารจานแรกซึ่งเป็นข้าวเหนียวกับคอหมูย่างก็มาถึงพร้อมกับเป๊าะเปี๊ยะสดใส่กุ้งที่ผมสั่ง

   040 ชินกร คีริล เครสเวล (คี)
   เป็นคนต่างชาติเหรอไงนะ? หรือลูกครึ่ง?? ถ้าเป็นลูกครึ่งคงเป็นอะไรที่ได้เชื้อต่างชาติเยอะมากๆเลยทีเดียว
(อย่างน้อยๆก็เยอะกว่า ไอ้บ้าที่นั่งตรงข้ามกับผมตอนนี้โขล่ะ หมอนี่ดูท่าทางเชื้อเอเชียจะเยอะกว่า)
ให้อารมณ์ซุ่มซ่ามแบบเดียวกับครูกวีเลยนะ โดยรวมแล้วเป็นเด็กน่ารักดี เว้นก็แต่..... เรียนสายศิลป์-คำนวณ ทั้งที ทำไมถึงได้คณิตเกรด1เองนะ แบบนี้ต้องติวสักหน่อย เปิดสอนพิเศษนอกคาบจะดีไหมนะ?

   041 กัมปนาท อินทศร (บูม)
   ดูเป็นเด็กที่ร่าเริงมากๆคนหนึ่งเลยล่ะ ในบางครั้งก็อยากรู้อยู่เหมือนกันนะว่าเธอคิดอะไรอยู่กันแน่
บางทีก็ดูทำตัวเป็นเด็กๆน่ารักๆปกติทั่วไป แต่บางทีคำพูดคำจาก็ให้ความรู้สึกว่าเป็นผู้ใหญ่อยู่โข!!
** เคยเห็นบูมพูดอะไรเกี่ยวกับการเล่นหุ้นด้วย ** บางทีก็แอบคิดนะว่าเธอมีอะไรกับสับปะรดรึเปล่า
เห็นของทุกอย่างของเธอเป็นสับปะรดไปซะหมด (อาจเกี่ยวกับสับปะรด เหลือง ตอแหล อะไรแบบบนั้นของ ปอก็ได้นะ) แต่จะใช่เหรอ??? ทำไมต้องสับปะรดนะ? ที่สำคัญ เรียนเก่งมาก! เกรดเฉลี่ย 4.00 เลยล่ะ  สุดยอดเด็ก!

"ทำไรอยู่วะซัน" คาลร์ถามขึ้นขณะที่ผมกำลังจะเขียนเกี่ยวกับ ไม้ไผ่ ทำให้ผมหยุดเขียนแล้วเลือกที่จะเงยหน้าจากสมุดไปมองที่คาลร์แทน

"เขียนเกี่ยวกับนักเรียน... บางทีการทำแบบนี้ก็ทำให้รู้จักเด็กที่สอนมากขึ้นนะ" ผมตอบไป คาลร์เลิกคิ้วขึ้นอย่างสนใจก่อนจะแย่งสมุดสีฟ้าไปจากตรงหน้าผม

"เป็นครูที่สนใจนักเรียนดีนี่ซัน" คาลร์พูดแกมหัวเราะ นั้นเป็นอีกสีหน้าปกติของไอ้เพื่อนตัวดีที่ผมแสนเกลียด เพราะไม่รู้ว่ามันคิดอะไรอยู่กันแน่...

"มีเพื่อนครูด้วยกันเขียนน่ะ เลยลองเขียนดูบ้าง"

"เพื่อนคนนั้นนี่คุณนัชรึเปล่า?" คาลร์เริ่มแซว บางทีคำพูดของมันบางครั้งก็ทำให้ผมคันไม้คันมืออยากจะต่อยมันสักที

"ไม่ใช่เว้ย"

"อ้าว อารมณ์เสียซะละ แย่จังนะ เหมือนว่าเมืองไทยอากาศร้อนๆจะทำให้นายอารมณ์เสียเร็วกว่าปกติ 30วินะ"

ผมเลือกที่จะหยุดต่อปากต่อคำกับคาลร์แล้วหันมาสนใจอาหารหลากหลายตรงหน้าแทน

"โอ๋ๆ หนูซันนี่อย่างอนพี่สิจ๊ะ" คาลร์ง้อแกมหัวเราะในมือมีผักบุ้ง2-3ต้นโบกไปมาเรียกร้องความสนใจ นี่ถ้ามันเป็นเด็กสาวน่ารักๆคงดีหรอก คงดูเหมือนคู่รักหวานแหววที่กำลังง้อกันอยู่มากกว่านี้...........

เฮ้ย......ง้อกัน : ชาย x หญิง = คู่รักหวานแหวว : ชาย x ชาย = คู่เกย์หวานแหวว.............

WTH!!!!!!!!!

ขณะที่กำลังจะด่าไอ้บ้าตัวดีที่เล่นอะไรเป็นเด็กๆ สายตาก็ผลันไปเห็นเด็กสาวท่าทางคุ้นหน้าคุ้นตากับเด็กหนุ่มที่คุ้นๆเช่นกัน อยู่โต๊ะไม่ไกลจากนี้เท่าไหร่ ในมือของเด็กสาวถือสมุดสีม่วงเขียนอะไรบางอย่างยิกยัก สายตาลุกวาวราวกับเสือกำลังล่าเหยื่อให้ตายผมก็พนันได้ว่าเธอหันมาทางผมกับคาลร์

"ครูชอบผู้ชายเหรอคะ?"

ความประทับใจครั้งแรกที่แสนย่ำแย่วนกลับเข้ามาในหัวสมองอีกครั้ง............ เฮ้ย.......................................เฮ้ย.................................

เฮ้ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

ซวยชิบ!!!!

แทบจะในทันทีผมที่กำลังจะโวยวายอะไรบางอย่าง อย่างน้อยๆก็ต้องพูดไม่ให้เด็กคนนั้นเข้าใจผิดมากกว่าที่เป็น แต่ทว่า.............

สาวเจ้าเมื่อเห็นว่าเหยื่อรู้ตัวแล้วรีบคว้ามือเด็กหนุ่มที่มาด้วยกันก้าวพรวดพลาดออกไปนอกร้านทันที

"มีอะไรวะซัน?" คาลร์ถามขึ้นเมื่อเห็นผมลุกขึ้นยืนอึ้ง

"ซวยแล้ว..........."

พระเจ้าจ๊อตโต้วช่วย ขอให้สมุดเล่มนั้นตกน้ำเปียกขาดทั้งเล่มด้วยเถอะ หรือว่าอย่างน้อยๆก็ขอให้มัน..... มัน......ไม่ตกไปถึงมือคนอื่นๆได้อ่านก็พอ และที่สำคัญที่สุด....

อย่าได้ประสพพบหน้ากันอีกเลยนะ ฟ้าเทียน แล้วก็นายนั่นด้วย................ ธูป.........................

"ซวยอะไรอะซัน?"

"เด็กที่ร.ร.น่ะ....................เข้าใจอะไรผิดตั้งแต่วันแรกที่เจอเลยล่ะ"

"เข้าใจอะไรผิด?"

"ช่างมันเถอะ..................." ผมตอบเหนื่อยๆ ในสมองคิดแต่ว่าพรุ่งนี้ถ้าเจอหน้าสองคนนั้นจะทำยังไงดีนะ........................

   042 ภัทราวุฐ  จันทรโชติวงศ์ (ไม้ไผ่,ภัทร)

ผมเอาสมุดสีฟ้ากลับมาเขียนต่ออย่างขื่นขม ข้าวฟรีมื้อนี้คุ้มไหมนะ................

   รอยยิ้มและท่าทางของไม้ไผ่ชวนสยองให้คิดถึงคาลร์นะ นิสัยอาจจะพอๆกันก็ได้ เคยได้ยินมาว่าไม้ไผ้มีความสามารถพิเศษในการรู้อนาคต!! ทำได้จริงๆรึเปล่านะ แล้วรู้ได้ไงกัน ไพ่ยิปซีหรือดูลายมือยังดูเข้ากับธูปมากกว่าไม้ไผ่อีก  (แล้วถ้าเห็นเป็นออร่าจากคนธรรมดาก็ดูจะการ์ตูนไปหน่อยด้วย) เป็นอีกคนที่เกรดเลขย่ำแย่นะ
หรือว่าจะเปิดสอนพิเศษจริงๆดี......... ปล่อยไว้แบบนี้เสียดายเด็ก

   043 ไอริสา เดอ มาคูริค (ไอริส)
   ดูเป็นเด็กเฮี้ยวๆนะ อย่างน้อยๆก็เฮี้ยวกว่าที่คิดไว้ตอนเห็นครั้งแรก เพราะดูจากรูปร่างภายนอกแล้วเหมือนจะเป็นลูกคุณหนูซะมากกว่า เกรด4คณิตเพราะฉะนั้นคงไม่มีอะไรต้องเข้มงวดหรอกมั้งก็เด็กวัยนี้นี่นะ จะมีเฮี้ยวบ้างก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร แต่ถ้าไม่ตกเรื่องเรียนแล้วล่ะก็จะเกเรบ้างไม่น่าจะมีปัญหา (มั้ง) เรื่องนิสัยเฮี้ยวๆนี่คงต้องให้ครูเคนแก้

   044 ทวิชา คัคนานันต์ (วิ) 
   อัจฉริยะด้านคณิตศาสตร์สินะ! จำได้ว่าตอนเรียกตอบคำถามเด็กคนนี้เก่งมาก แล้วในวิชาเรียนทุกครั้งก็ด้วย
เป็นเด็กที่น่าสนใจ เห็นว่ามีน้องสาวคนนึงแล้วก็รักน้องสาวเอามากๆซะด้วย สมกับเป็นพี่ชายที่ดี เก่งคณิตแบบนี้ต้องส่งเสริม! รู้สึกว่าห้อง 4/1นี่ มีเด็กที่เอาไปลงแข่งพวกโอลิมปิกได้เยอะอยู่

ผมเอาปากกาเน้นข้อความสีฟ้าอันเดิมขีดไว้ที่ชื่อของวิ อันที่จริงก็อยากผลักดันคนเก่งให้เก่งขึ้นไปอีก อยากเปิดเรียนพิเศษพวกคณิตศาสตร์สำหรับโอลิมปิกนะ แต่ก็ไม่อยากทิ้งเด็กที่อ่อนคณิต อยากเปิดติวเข้มเหมือนกัน ติดอยู่ตรงที่จะสอนรวมกันก็ไม่ได้นี่สิ

"เฮ้อ.......เป็นครูนี่ก็ลำบากเหมือนกันแฮะ" ผมบ่นขึ้นมาพลางตักข้าวเหนียวใส่ปาก ร้านอาหารนี้ข้าวเหนียวที่เคยเห็นทั่วไปเป็นกระติ๊บถูกแปลงร่างกายเป็นก้อนกลมๆพอดีคำ เรียงในจานอาหารสีขาวประดับตกแต่งด้วยผักสด ถึงการใช้ช้อนตักข้าวเหนียวจะทำให้ไม่ได้ลิ้มรสของข้าวเหนียวที่ใช้มือเปิปก็ตาม แต่ร้านอาหารหรูๆแบบนี้จะให้หยิบก็กระไรอยู่น่ะนะ

"แน่อยู่แล้ว ดีเท่าไหร่ที่นายไม่ต้องมาเจอเด็กแบบพวกเราตอนเรียน" คาลร์หัวเราะ

"แต่เวลาฉันจะนั่งเก้าอี้ก็ดูที่นั่งก่อนนะ เพื่อมีกาวขึ้นมาจริงๆ"

"จริงดิ ฮ่ะๆๆๆๆ ขนาดนั้นเชียว"

"ก็เออเส่ เกิดพลาดล่ะหน้าแตกยับเยิน" ผมพูดด้วยท่าทีเซงๆ ก็ไม่ได้จะว่าเด็กร.ร.นี้ไม่ดีหรอกนะ แต่พฤติกรรมที่แกล้งครูไว้ตอนเด็กๆทำให้ตอนเป็นครูต้องระวังอยู่เรื่อย ทั้งก่อนนั่งเก้าอี้ ก่อนเข้าห้องน้ำ ก่อนเปิดสมุดการบ้าน ก่อนกินอะไรบางอย่างด้วย..... "จะว่าไป สนใจมาสอนพิเศษบ้างป่ะ"

"ฉันเนี่ยนะ!?" คาลร์พูดด้วยสีหน้าตกใจ กึ่งฮา "ไม่ไหวมั้ง แต่ถ้ามีเด็กสาวน่ารักๆ หรือเพื่อนร่วมงานสวยๆล่ะก็ไม่แน่"

"กะแล้ว.........."

   045 สุรเดช อักขรวิกรม (สุน)
   คนๆนี้มีออร่าความน่ากลัวแผ่อยู่โดยรอบ......... ดูท่าทางทะมัดทแมงดีนะ ทำอะไรก็ดูแอคทีฟดี
แต่บางทีก็น่ากลัวไปหน่อย ชอบมองมาด้วยสายตาหน้ากลัว.... เมื่อหลายวันที่แล้วอยู่ดีๆก็เดินมาถามว่า
"ที่ฟ้าบอกว่าครูชอบผู้ชายจริงรึเปล่าฮะ"  มันดูน่ากลัวพิกลนะ ขนาดปฏิเสธไปยังทำหน้ายิ้มกรุ่มกริ่มอีก
โชคยังดีที่อย่างน้อยๆ ก็ไม่ได้เรียนสายคำนวณน่ะนะ ............. ไม่สิเราจะไม่ทอดทิ้งเด็กนักเรียน
เห็นว่าเกรดไม่ดีซะด้วย.................. ถ้าจะสอนพิเศษ จะไหวไหมนะ..................................................

   046 แพททริเชีย ดี. ฟรานซิส (แพท) ******
   น่ากลัวคอต................................. ได้เลขเกรด A+ นะ คงไม่ต้องห่วง..........
นั้นแหละ......... แค่นี้มั้ง........................
***********ตัวอันตรายระดับเทพ******************

   047 ชัชวาล มหาโชติวงศ์ (สตาร์)
   ดูจากชื่อแล้วเป็นคนที่ท่าทางจะยิ่งใหม่เอามากๆ (แบบลัค คงเป็นคนที่โชคดีเอามากๆเช่นกัน)
เป็นเด็กที่ดูแล้วโดยรวมเป็นเด็กเรียนนะ เห็นคุยกับโคลเวอร์ได้ดี คงจะเป็นเรื่องเรียนล่ะมั้ง?
(เห็นว่าเป็นเด็กเรียนทั้งคู่) ค่อนข้างพูดน้อย เงียบๆ เหมือนกำลังคิดอะไรอยู่เรื่อยๆ คณิตเรียนดีใช้ได้ไม่มีอะไรน่าเป็นห่วง

"เฮ้ยหยุดเขียนแล้วกินก่อนก็ได้ไอ้ซัน ฉันจะอิ่มแล้วนะเนี่ย" คาลร์เรียกแต่ในมือมันก็ยังจิ้มอาหารเข้าปาก

"เดี๋ยวๆ คนสุดท้ายของห้องนี้แล้ว" ผมบอกปัดๆ แล้วรีบลงมือเขียนเกี่ยวกับคนสุดท้าย

   048 รวินท์ ชยานุรักษ์ (วินด์)
   เป็นคนที่ท่าทางไม่ค่อยเอาสังคมนะ ดูไม่ค่อยแคร์อะไรเท่าไหร่นัก เห็นว่ามีเรื่องวิวาทด้วยใช่รึเปล่านะ?
ถึงจะไม่แปลกสำหรับเด็กวัยแบบนี้ก็เถอะ แต่ถ้ามีบ่อยๆมันก็ไม่ดี ต้องคอยดูแลสักหน่อย ** โดยรวมก็ถือว่าเรียนดีนะ มีปัญหาอะไรกับเพื่อนหรือทางบ้านรึเปล่าถึงทำตัวไม่เอาสังคม
**ไว้ชวนมาเตะบอล**

เขียนเสร็จผมก็ปิดสมุดเล่มสีฟ้าลงแล้วเปลี่ยนอาวุธในมือจากปากกาเป็นช้อน-ส้อมแทน

"น้องครับๆ ขอโทษนะครับ" ผมเรียนพนักงานแถวนั้นมา "ขอตีนเป็ดทอด ส้มตำไทยเพิ่มอีกหนึ่ง ลาบ ผักเคียงแยก1ชุด เมี่ยงคำ แล้วก็ข้าวเหนียวเพิ่มอีกเซตนะครับ"

"เฮ้ย!! กินหมดเหรอนั้น ไอ้นี่ยังไม่หมดเลยนะ" คาลร์ท้วง

"ก็แกบอกว่าจะเลี้ยงไม่ใช่ไง"

"ไอ้ซัน.....คอยดูเถอะเดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อย"


-END-

  +-------------------------------+