| XUN : Panurat Wiwattanawongsakun |

เปิดบล็อคของครูซันครับผม ^ ^

entry นี้เป็นส่วนหนึ่งของโรงเรียนลูกบาศก์วิทยา [cubic school] ครับ

+--------------------+

(A) รายละเอียดของตัวละครที่ต้องการ

1. ชื่อตัวละคร
- ภาณุรัตน์ วิวัฒนวงศกุล ( ซัน )

2. อายุ (นับในวันที่ 1 พฤษภาคม), เพศ
- 24 ปี / ชายแ ( แท้นะครับ = =;;; )

3. วันเกิด
- 18 ธันวาคม

4. ความสูง
- 178 ซม.

5. รูปพรรณสัณฐาน (ได้ทั้งการบรรยาย ภาพวาด และัอาจจะเป็นภาพถ่ายอ้างอิง)

- เป็นคนผิวขาวเกินเหตุ เกิดและเติบโตที่อเมริกา กลับมาอยู่ไทยตอนที่อายุ20
ที่กลับมาอยู่ไทยเพราะว่าอยากมาอยู่ทางแม่มากกว่า ( พ่อ-แม่แยกกันอยู่กันตั้งแต่อายุ10ขวบ เลยอยู่อเมริกากับพ่อ แต่พูกภาษาไทยคล่องนะครับ ) รูปร่างสูงผอม สายตาสั้นราวๆ-500 ทำให้ปกติจะใส่แว่นตลอด ผมยาวประบ่าสีดำสนิทมัดหรือติดกิ๊ปไว้ตลอดเพราะมันร้อน...

ที่ไว้ผมทรงนี้เพราะคิดมาจากที่อเมริกาครับ เลยไว้ผมประบ่ามาตลอดตั้งใจว่าจะตัดแต่แม่ห้ามครับ = =
(ลูกชายคนเล็กที่อยู่ร.ร.เอกชนเพราะแม่ไม่ชอบลูกชายผมสั้นครับ) ส่วนที่มักจะทำผมทรงแปลกๆไม่ว่าจะกิ๊บเอยที่คาดผมเอยนี่ มาจากการทำผมไม่เป็นแต่ร้อนครับ จะพยายามทำอะไรกับหัวก็ได้ให้มันเก็บผมไปให้ได้มากที่สุด

เป็นพวกขี้ร้อนมากเสื้อผ้าที่ชอบใส่จะเป็นพวก แขนกุด-แขนสั้น กับกางเกงขาสั้น .... แต่เวลาแต่งตัวมาทำงานก็จะเป็นเชิ้ตสีขาวกับกางเกงแซคสีดำ ไทด์ที่ใส่สีจะเปลี่ยนไปตามวันตั้งแต่ จันทร์-อาทิตย์....
เพราะฉนั้นโดยรวมๆคงแบบนี้น่ะครับ

6. ลักษณะนิสัยและพฤติกรรมของตัวละคร (รวมสิ่งที่ชอบและไม่ชอบตรงนี้เลย)

- เป็นพวกติดของหวานครับ ในแฟ้มเก็บของส่วนตัวหรือพวกกระเป๋าส่วนตัวนี่จะมีพวกลูกอม อมยิ้ม หรือพวกช็อคโกแล็ตอยู่ตลอดเวลา

นิสัยโดยทั่วไปก็จะเป็นพวกอ.ที่ติดนิสัย "แบบว่ายังเด็กอยู่...." เลยเป็นพวกวีนแตกง่ายมาก-มากที่สุด พอวีนแตกแล้วของทุกอย่างที่เป็นอาวุธได้จะกลายเป็นอาวุธ(บิน)ทั้งหมดตั้งแต่แปรงลบกระดานยันรองเท้า ความอดทนต่ำ แต่กับผู้หญิงจะเป็นคนที่เก๊กขึ้นมาทันที ความเป็นสุภาพบุรุษ และความยุติธรรมในใจสูงมาก ถ้าใครก็ตามทำในสิ่งที่เขาคิดว่า "ผิด" ก็จะไม่มีวันยอมง่ายๆ

ชอบของแบรนด์เนมมากๆ เกลียดของก๊อปเข้ากระดูกดำ..... แบรนด์ที่ชอบมากที่สุดคือ Dior

ถึงจะชอบของแบรนด์แต่ปกติจะไม่ค่อยเนียบเท่าไหร่เพราะเป็นคนเลือดร้อนครับ

ติดเกมเป็นชีวิตจิตใจ..... ปกติจะพกโน๊ตบุ๊คไปไหนมาไหนด้วยตลอด พอว่างก็จะมานั่งเปิดเกมเล่น เกมที่โปรดปรานที่สุดคือ Winning(มั๊ยสราด...) ตอนเย็นๆก่อนกลับจะแว๊บมาเล่นกีฬากับเด็กนักเรียนเสมอ แล้วกีฬาที่เล่นก็ไม่พ้น "เตะบอล"

ถ้าวันไหนมาสอนสาย....หมายความว่า คืนนั้นมีบอล .... ทีมที่ชอบคือหงส์แดง แต่ไม่ได้เกลียดปีศาจแดง เพราะถือว่า "ยังไงมันก็แดงเหมือนกัน ก็ชอบมันทั้งสองทีมนั้นแหละ"

สิ่งที่เกลียดมากๆคือความไม่ยุติธรรม พริกหยวก ฟักทอง และ "แมว" สามอย่างแรกไม่ค่อยเท่าไหร่แต่อันหลังสุดนี่ถึงกับไม่สามารถเข้าใกล้เกิน2เมตรได้เลยทีเดียว



7. ความสามารถพิเศษ (ที่ไม่เหนือกฎธรรมชาิติ อันนี้ขอคนธรรมดาครับ)

- มายากลและการพนันครับ ( ถึงจะได้ชื่อว่ารักความยุติธรรมขนาดไหน แต่เรื่องการพนันเท่านั้นครับที่ยกเว้น...... โกงได้เป็นโกง ทุกตา )
แล้วก็เป็นพวกหูไวตาไว้ครับ.... โพยเอย ส่งซิกซ์กันเอย นินทาชาวบ้านเอย..... จับได้หมด....



8. ประวัติชีวิตของตัวละครโดยสังเขป (เช่นเรียนที่ไหนมา เรียนด้านอะไร ที่บ้านเป็นยังไง)

- เรียนจบปริญญาโทภาควิชาณิตศาสตร์ด้วยเกียรตินิยมอันดับ1 ตั้งแต่อายุ22 พอมาเมืองไทยหวังจะมาอยู่กับแม่สบายๆ ( เพราะอยู่ที่เมกาพ่อให้ดูแลบริษัทต่อ ) แต่พอมาอยู่แม่ก็ใช้ให้มาสมัครงานทำด้วยเหตุผลที่ว่า

"ถึงจะมีเงินแต่ไม่มีประสบการณ์การทำงาน สาวที่ไหนก็ไม่เอาหรอกนะ"

เช่นนั้นแล....... เลยต้องจรลีมาสมัครงาน จะให้ไปสมัครเป็นอ.มหาลัยก็ไม่ได้ เพราะอายุไล่กันเกินไป มีแต่เด็กจะเล่นหัวเอา

ครอบครัวมีน้องชายที่อยู่เมืองไทยกับแม่ตั้งแต่เด็ก ชื่อ สกรรันต์ วิวัฒนวงศกุล (แซนด์) เรียนอยู่ ม.3ร.ร.เอกชนแห่งหนึ่ง แม่เรียนจบทันตะ ปัจจุบันเปิดคลีนิคเล็กๆที่ได้เงินดีไม่ใช่เล่น พ่อเป็นเจ้าของบริษัทอยู่ที่อเมริกา ไม่ได้หย่ากันแต่แยกกันอยู่เฉยๆ

ปกติกับน้องชายจะไม่ค่อยถูกกันเท่าไหร่ กัดกันซะส่วนมากจนเป็นที่ชินชาของคนอื่นๆในบ้านโดยทั่วไป


9. วิชาที่จะสอน
-คณิตศาสตร์หลัก [ จำนวน2หน่วยกิต ]


10. แนวทางในการทำงานของคุณ (เช่นวิธีในการสอนของคุณ)

- สอนแบบไม่ค่อยใช้สมุดหรือหนังสือ แต่จะมีใบงานให้
เวลาออกข้อสอบ จะเป็นแบบอัตนัยซะส่วนมาก เวลาตรวจจะไม่ค่อนเข้มมากเท่าไหร่ ถ้าทำมาได้บ้างไม่ได้บ้างก็ให้ๆไป เกลียดพวกอาจารย์ที่หัวโบราญสอนแบบท่องจำเอย ทำงานแบบวิธีทำละเอียดยิ้บเอย เพราะเคยเจออาจารย์ประเภทนี้ตอนระหว่างเรียน


11. อื่นๆที่อยากเล่าแต่ไม่มีในหัวข้อ

- เกลียดอากาศร้อนเข้าไส้.... เป็นโรคแพ้แดด โดนแดดแล้วจะตัวแดง บางทีอาจถึงขั้นสลบ...
ชอบอ่านการ์ตูนแนวบู้ๆทั่วไป.....

+------------------------------+

(B) การสอนครั้งแรกของคุณในโรงเรียนนี้



การเรียนการสอนครั้งแรกในวิชาคณิตศาสตร์

[[โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา : Cubic School]]

+--------------------------------+

ผมเดินเข้ามาที่โรงเรียน “ลูกบาศก์วิทยา” ที่ แม่ ของผม (ไสหัว) ผมให้มาสอนที่นี่ครับ....

ครั้งแรกที่ผมได้ยินชื่อโรงเรียนนี้...สิ่งที่ผมซึ่งเป็นเด็กคณิตศาสตร์โดยตรงคิดก็คือ.....

เด็กโรงเรียนนี้ มันเลขรูบิค เป็นกันทุกคนเลยรึเปล่านะ

แน่นอนครับที่ผมคิดแบบนั้นก็เพราะว่า ผม นาย ภาณุรัตน์ วิวัฒนวงศกุล คนนี้เชื่อมั่นอย่างเต็มอกในฝีมือการเล่นรูบิคของตัวเอง.....

...............................

.................

ห้องพักอาจารย์

สถานที่แรกที่ผมมาหยุดคือห้องที่หน้าห้องเขียนไว้ว่า “ห้องพักอาจารย์” ผมมองเข้าไปในห้องหวังจะทักทายเพื่อนร่วมงานทุกคน แต่ทว่า.......

ว่างเปล่า......

.............

.....

“แล้วคนหายไปไหนกันหมด..............” ผมพึมพำกับตัวเองเบาๆ แต่ก็ไม่ได้สนใจอะไรมากไปกว่าเดินไปที่โต๊ะของตัวเองในห้องพักครู

5 นาทีผ่านไป.......

10 นาทีผ่านไป.............................

15 นาทีผ่านไป.............................................................

ผมเริ่มยกนาฬิกาที่ข้อมือตัวเองขึ้นมาดู เผื่อว่านี่มันอาจจะเลยเวลา หรือถึงเวลาสอนแล้วถึงไม่มีอาจารย์คนอื่นอยู่ในห้องนี้เลยนอกจากผม....

08.09 น.

มันก็ยังไม่เลยนี่หว่า.......

“อ้าวสวัสดีครับ ครูเพิ่งมาใหม่เหรอครับ” เสียงทักดังมาจากประตูห้อง ทำให้ผมโล่งใจไปได้อีกเปราะ.... เปราะที่ว่าคืออะไรน่ะเหรอครับ......

คือ ผมมาโรงเรียนไม่ผิดวันน่ะสิครับ......

“อา....ครับผม” ผมตอบคนที่คาดว่าจะเป็นอาจารย์อีกคน ถึงหน้าของหมอนี้จะดูไม่ค่อยให้แต่ก็ขอเดาว่าอาจารย์เหมือนกันไว้ก่อนแล้วกันนะ....

“โอ้ว ยินดีที่รู้จัก ฉันจอมฟ้า เรียกสายฟ้าดีกว่านะ” อาจารย์ผมทองทักทายอย่างอารมณ์ดี.... แน่นอนครับผมว่าอาจารย์แกคงต้องเป็นพวกอาจารย์สอนพละหรืออะไรพวกนั้นแน่ๆ ดูจากท่าทาง

“ยินดีที่รู้จักครับผม ภาณุรัตน์ เรียก ซัน ก็ได้ครับ”

ผมแนะนำตัวเอง........ แล้วผมก็ต้องขยี้ตาอีกครั้ง เมื่อโต๊ะที่อาจารย์สายฟ้าคนนั้นไปนั่งคือ โต๊ะของอาจารย์ฟิสิกส์....

บางที...... ผมอาจจะตาฝาดไปก็ได้...

“คุณสอนวิชาอะไรเหรอครับ” ผมตัดสินใจจะถามมากกว่ามั่งขยี้ตารอบที่4

“ฟิสิกส์”

“ฟิสิกส์!?”

“อืม....ใช่ฟิสิกส์ ทำไมเหรอ”

เปล่าครับ.... ผมคิดในใจแต่ไม่ได้พูดออกไป... บางทีผมอาจอยู่ที่อเมริกามานานเกินไปทำให้ติดสภาวะที่โน้นก็ได้... ผมไม่เคยเห็นอาจารย์สอนฟิสิกส์ให้ฟิลแบบนี้มาก่อน...............

“เออ.....ขอโทษอีกครั้งนะครับ นี่ยังไม่เข้าคาบเรียนแรกใช่ไหมครับ” ผมตัดสินใจเป็นฝ่ายถามอีกครั้ง

ไม่เป็นไรครับผมถือว่าไม่รู้ย่อมไม่ผิด....

“ใช่”

“แล้วอาจารย์คนอื่นไปไหนกันหมดน่ะครับ”

“เข้าแถวหน้าเสาธงไง ฉันมาสายไปหน่อยเลยโดดมานี่แหละ”

อ๋อครับเข้าแถวหน้าเสาธง....................ผมพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะทวนคำนั้นอีกครั้งในสมอง...........

เขาแถวหน้าเสาธง...........

เขาแถวหน้าเสาธง..........................................

“ใครตายเหรอครับ ถึงต้องเคารพ”

โครม!!!!

ผมว่าเหมือนผมได้ยินเสียงอาจารย์สายฟ้าสะดุดอะไรบางอย่างทั้งที่นั่งอยู่บนเก้าอี้

“นี่นายมาจากดาวไหนเนี่ย....” อาจารย์สายฟ้าเป็นฝ่ายถามบ้าง ถึงจะเป็นคำถามที่ดูประหลาดไปซักหน่อย ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเห็นผมเป็นตัวอะไรกันแน่

“ทำไมเหรอครับ ผมพูดอะไรผิด”

“ก็ไม่รู้จักเข้าแถวเคารพธงชาติหน้าเสาธงเหรอไง......” เขาถามอีกครั้ง แต่นี้ผมคงตอบได้มากกว่าข้อที่แล้ว

“ไม่รู้....เลยครับ”

นั้นแหละคำตอบของผม........

“มันคือการที่นักเรียนไปเข้าแถวร้องเพลงชาติหน้าเสาธง แล้วก็สวดมนต์ไงล่ะ”

ผมพอคิดภาพออกครับ..... ถึงจะไม่เคยเห็นก็เถอะ

“ครับ (เหมือนจะ)เข้าใจล่ะครับ แปลว่าพรุ่งนี้ผมก็ต้องไปหน้าเสาธงอะไรซักอย่างในตอนเช้าใช่ไหมครับ”

“ใช่!”

+------------------------------------------------+

หลังจากที่ทุกคนเข้าแถวหน้าเสาธงเสร็จ ผมก็พอรู้อะไรหลายๆอย่างของโรงเรียนนี้ได้จากอาจารย์คนอื่นๆอีกนิดหน่อย..... ของแบบนี้มันก็ต้องเรื่อยๆแหละนะ

และตอนนี้ นี่เป็นวิชาที่ผมจะต้องสอนเป็นคาบเรียนแรกในชีวิตที่ผมจะได้เป็น “ครู”

จะว่าไปมันก็เท่ห์ดีแหะ....

ผมก้าวผ่านประตูห้อง มัธยมศึกษาปีที่ 4 ห้อง 1 เข้าไป... ทันทีที่ผมเข้าไปเสียงในห้องที่เคยดังเจี๊ยวจ๊าวกลับเงียบในพริบตา

เด็กที่นี้มารยาทดีนะ.....ยังคิดไม่ทันจบ นักเรียนทั้งห้องก็หันกลับไปคุยกันต่ออย่างไม่ได้มีใครสนใจการมาของผมสักคน

อาจารย์ครับ... ผมเข้าใจความรู้สึกของอาจารย์แล้วครับ โปรดให้อภัยลูกศิษย์คนนี้ตอนเรียนด้วยเถอะ

เป็นครั้งแรกที่ผมเข้าใจจิตใจของอาจารย์ที่เคยสอนพวกผมเลยจริงๆ

“เงียบก่อนได้ไหมพวกเธอน่ะ”

ผมตัดสินใจพูดปรามด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก เขาว่ากันว่าความประทับใจครั้งแรกคือสิ่งสำคัญที่สุด ผมยังไม่อยากให้เด็กนักเรียนเกลียดหรือกลัวผมครับ

“อ้าว อาจารย์เหรอครับ ผมนึกว่าเด็กใหม่” เสียงของเด็กผู้ชายคนหนึ่งในห้องดังขึ้นมา ทำเอาผมถึงกับปวดใจไปเลยทีเดียว......

ขอโทษนะที่ตูมันไม่มีความเป็นผู้ใหญ่.....

ขอโทษนะที่ไม่ได้บอกก่อนว่าตูเป็นอาจารย์.....

ขอโทษนะที่ตูเกิดมาแล้ว(เจือก)เตี้ย!!!!!!!!!!!!!............

เสียงในใจผมประท้วงเงียบๆคนเดียว ก่อนจะกระแอ่มไอเบาๆ.... ไม่ใช่เพราะอะไรติดคอหรอกครับ แต่เพราะให้มันดูมีมาดขึ้นพอน่าเกรงขามบ้าง....

เล็กน้อยก็ยังดี......

“สวัสดีนักเรียนทุกคน” ผมยืนหน้าห้องแล้วเอ่ยปากทักทายก่อน

“นักเรียนทำความเคารพ!” เสียงของนักเรียนที่คาดว่าจะเป็นหัวหน้าห้องสั่งทำความเคารพ

แล้วไม่นานเสียงในห้องก็ดังขึ้นพร้อมกันว่า

“สวัสดีครับ/ค่ะ”

“อา... ครูชื่อ ภาณุรัตน์ วิวัฒนวงศกุลนะ แต่..... จะเรียกครูว่า “ครูซัน” ก็ได้นะไม่ได้ว่าอะไร” ผมเริ่มเกรง.... นี่เป็นครั้งแรกของผมที่ต้องสอนหนังสือหน้าชั้น ถึงตอนเรียนจะมีให้ออกมารายงานบ้างก็เถอะนะ แต่มันไม่เหมือนกันซักนิด.....

ให้ตายสิจ๊อตโต้ว............

“ครมาเป็นครูวิชาคณิตนะ เออ........แล้วก็” ผมหยิบกระดาษรายชื่อนักเรียนที่มีกรอกรายละเอียดเกี่ยวกับความรู้สึกที่มีต่อวิชาต่างๆและเกรดวิชาคณิตของนักเรียนห้อง ม.4/1 ที่ขอผ.อ. ไว้เป็นการพิเศษขึ้นมาจากแฟ้มงาน

“ในห้องนี้มีใครที่ชอบเรียนคณิตบ้างน่ะ”

ฝ่ามือถูกยกขึ้นมาทีละเล็กละน้อย

ผมมองนักเรียนแต่ล่ะคนที่ยกมือซึ่งมีราวๆ 6-7 คนเท่านั้น แล้วมองในใบข้อมูลที่ได้มา.....

ข้อมูลไม่ผิดสินะ....................................

“อื้ม......ครูก็รู้นะว่าวิชาคณิตมันยาก เป็นปกติอยู่แล้วล่ะที่นักเรียนในห้องที่มีตั้ง 40กว่าคนจะชอบไม่ถึง 10คน.........” ผมลงพูดหยั่งเชิงเผื่อจะมีอะไรตอบรับมาบ้างแต่ทว่า.......

“ครูมีแฟนรึยังคะ” เด็กสาวท่าทางเปรี้ยวจี๊ดจ๊าด ที่นั่งอยู่เกือบริมหน้าต่างยกมือขึ้นถามตรงๆ

“เออ.....วิชาของครูไม่ต้องใช้สมุดนะ ครูจะมีชีตมาแจกให้ แต่ถ้าใครทำชีตหายตอนเก็บส่งก็เขียนใส่สมุดมาก็ได้”

ผมเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องครับ

“ครูชอบผู้หญิงแบบไหนเหรอคะ” เด็กสาวคนเดิมยิ้มแย้ม เหมือนเขาจะสนุกสนานมากกว่าถามอย่างจริงจัง

“อะแฮ่ม... ฉันเป็นครูนะ”

ผมพูดให้ดูมีมาดของครูมากขึ้นอีกนิดแต่เหมือนมันไม่ได้ช่วงอะไรเลยในเมื่อ

“อาจารย์ชอบผู้ชายเหรอคะ?”

ไม่ครับ..................ไม่ใช่เด็กสาวคนเดิมครับที่พูดแต่เป็นเด็กสาวผมทำข้างหน้าต่างเกือบหลังห้อง

“ใจเย็นๆ เรื่องส่วนตัวไว้นอกคาบได้ไหม” ผมขวางให้เรื่องมันจบ...

แต่ผมว่าบางทีผมอาจคิดผิดไป....แต่ก็ช่างมันเถอะ

“นี่เป็นจุดประสงค์ที่เราจะเรียนกันเทอมนี้นะ” ผมส่งกระดาษชีตสีน้ำตาลให้หัวแถวแต่ละแถวรับไปแจกต่อส่งไปข้างหลังเรื่อยๆ

ระหว่างที่นักเรียนกำลังส่งกระดาษชีตต่อไปข้างหลังเรื่อยๆ ผมก็เริ่มทำอะไรที่ดูเป็นอาจารย์ซักหน่อย

“อืม ห้องนี้มีกัน48คนสินะ.... ครูจะพยายามจำพวกเธอให้ได้ให้หมดก็แล้วกัน”

ผมเงียบเว้นว่างเป็นช่วงเพื่อคิดต่อว่าจะพูดอะไรต่อไปดี

“วิชาคณิตศาสตร์ของครูเป็นคณิตหลักนะ หน่วยกิต 2 เพราะฉะนั้นเราก็จะเจอกัน4คาบต่ออาทิตย์... อย่าเพิ่งเบื่อกันไปก่อนแล้วกัน”

ผมหยุดพูดอีกครั้ง.......เพื่อคิด....

“เออใช่แล้วก็.... ขอสอบของครูเป็นอัตนัยทั้งหมดนะ เพราะฉะนั้นดวงก็เดาไม่ได้หรอก มีอะไรที่สอนไปแล้วไม่เข้าใจก็ถามได้เรื่อยๆนะ”

“แต่ถ้าครูจะเข้าห้องน้ำก็ไม่ต้องตามมาถามหรอก”

.....................

...............

....ไม่ขำครับ.................................

เชื่อสิครับเมื่อกี้ผมพยายามจะเล่นมุขแล้วนะครับ.............

แต่ช่างมันเถอะครับ...........

“อืม........ งั้นอีกคำถามนะ ในพวกเรามีใครเรียนพิเศษที่โรงเรียนกวดวิชามาบ้างแล้วมั่ง” ผมลองถามคำถามพื้นๆที่น่าจะมีคนให้ความสนใจมากกว่า

มีนักเรียนบางส่วนยกมือ

“เธอน่ะ ยืนขึ้นแล้วแนะนำตัวหน่อย” ผมชี้ไปทางเด็กนักเรียนตรงหน้าผมคนหนึ่ง

“ผมเหรอครับ?” เขาถามกลับผมเลยพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการให้คำตอบแบบผู้ใหญ่... “ทวิชา คัคนานันต์ครับ ชื่อเล่นชื่อวิ”

“วิสินะ.... เท่าที่อ่านในใบที่ครูให้ไปพอจะรู้ไหมว่าเรื่องที่เราเรียนคืออะไรบ้าง”

“ครับ รู้ครับ”

“งั้นลองอธิบายเรื่องแรกมาซักหน่อยว่าเธอรู้มาก-น้อยขนาดไหน”

“เซทมีไว้บอกว่าในกลุ่มๆ นึง มีสมาชิกคืออะไรบ้าง โดยมากจะนิยมตั้งชื่อเซทด้วยอักษรพิมพ์ใหญ่ เช่น A, B, C เขียนสัญลักษณ์ แทนด้วยเครื่องหมายปีกกา คร่อม สมาชิกแต่ละตัวในเซท หรือในกลุ่มๆ นั้น เซท แบ่งเป็น 2 ประเภท จำแนกตามจำนวนสมาชิกในเซท1. เซทจำกัด หมายถึงเซทที่มีสมาชิกเป็นจำนวนจำกัด .. ก็คือสามารถบอกได้ว่ามีสมาชิกกี่ตัว 2. เซทอนันต์ หมายถึงเซทที่มีสมาชิกเยอะจน นับไม่ถ้วน แล้วก็ ...........”

“พอๆๆๆ ครูเข้าใจแล้วว่าเธอรู้.....”

ในชั่ววินาทีนั้นผมก็มีความคิดหนึ่งแว๊บขึ้นมาในหัวสมอง.... บางทีเด็กร.ร.นี้อาจเป็นเด็กอัจฉริยะก็ได้.............

“งั้นลองเธอคนคนที่นั่งอยู่แถวที่สามฝั่งโน้น” ผมชี้ไปทางเด็กผู้หญิงคนหนึ่ง “แนะนำตัวแล้วลองบอกครูหน่อยว่าตรรกศาสตร์คืออะไร”

“เอ๋หนูเหรอคะ?? ....” เด็กสาวยืนขึ้นอย่างงงๆก่อนจะแนะนำตัว

“ปรินทร์ทิพย์ สิริอนันต์กาล ชื่อเล่นชื่อปลาค่ะ ส่วนตรรกศาสตร์......มันคือการใช้ความคิดอะไรแบบนั้นรึเปล่าคะ (ที่เหมือนในซิม ฝึกค่าตรรกะ) ”

“เออ.......เหมือนจะผิดประเด็นไปนิดนะ....”

แล้วผมก็ได้รู้อีกครั้งว่า ไม่ใช่เพราะร.ร.นี้อัจฉริยะ แต่เด็กแต่ละคนคงไม่เหมือนกันมากกว่า......

“เอานั่งลงได้ แล้วทุกคนคิดว่าวิชาคณิตศาสตร์มีส่วนสำคัญยังไงกับชีวิตบ้าง เธอคนที่นั่งแถวเกือบหลังสุดติดหน้าต่างน่ะ ไหนลองตอบมาสิ”

“กัมปนาท อินทศรค่ะ ชื่อเล่นชื่อบูม~ บูมคิดว่าคณิตศาสตร์เยี่ยสำคัญมากๆเลยนะคะ รองจากวิทยาศาสตร์ด้านการเกษตรนิดหน่อย” เด็กสาวตอบอย่างเจื้อยแจ้ว ดูน่ารักสมกับเด็กวัยนี้ดี

“ยังไงบ้างในความคิดของเธอ”

“ก็จะได้เอาไว้คิดราคาระหว่างคนสวน พ่อค้าคนกลาง แล้วก็พวกที่ขายทั่วไปในตลาดไงคะ ไหนจะดัชนีหุ้น แล้วก็ยังสูตรปุ๋ยที่สำหรับปลูก ค่าpH แล้วก็อีกหลายอย่างเลยล่ะค่ะ”

ผมคิดว่าคำตอบของเธอมันออกจะแปลกไปซักหน่อยนะ.... แต่ก็ดูเป็นชีวิตประจำวันดีเหมือนกัน

นั้นทำให้ผมสงสัยอีกอย่างหนึ่ง....

ชีวิตประจำวันของเธอคนนี้เป็นยังไงกันแน่นะ......

“อืมตอบได้ดีมาก นั่งลงได้” แต่ผมก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งมากซักเท่าไหร่ ถึงแม่จะบอกว่าที่เมืองไทยเป็นคนเปิดเผยยิ้มแย้ม เป็นคนดีขนาดที่ว่าสามารถถาม How old are you? ได้ก็เถอะ แต่ผมว่าถ้าถามอะไรมากๆอาจจะมีการคลืบแคลงใจก็ได้.....มั้ง??

“แล้วพวกเธอคิดว่าของเล่นที่วัยรุ่นนิยมใช้ฝึกทักษะทางคณิตศาสตร์ในปัจจุบันมีอะไรบ้าง” ผมถามขึ้นมาให้เกี่ยวกับชื่อของโรงเรียนนี้ครับ....

เพื่อตอบความสงสัยของผมเมื่อเช้าว่าทำไมโรงเรียนนี้ถึงชื่อคิวบิคสคูล

“Sudoku ค่ะ/ครับ”

แต่เหมือนผมจะได้คำตอบที่น่าผิดหวังอีกครั้ง.......

ผมรู้ครับSudoku เป็นการฝึกทักษะทางคณิตศาสตร์อย่างหนึ่งที่นิยมเล่นกันมากในปัจจุบัน แต่โรงเรียนนี้ชื่อรูบิคไม่ใช่เหรอครับ ทำไมทุกคนถึงมองข้ามมันไปเล่า......

“รูบิคครับ” เสียงหนึ่งกู้ความหวังเล็กๆของผมกลับมา

“อะฮะ ไหนคนที่ตอบว่ารูบิคยืนขึ้นแล้วแนะนำตัวที”

“ต้นไม้ รัตนมณีโชติ ชื่อเล่นชื่อต้นไม้ครับ” เด็กหนุ่มที่นั่งข้างหลังคนที่ชื่อวิยืนขึ้นแนะนำตัวพร้อมกับรูบิคในมือ

“อืมต้นไม้ เธอควรกินนมบ้างนะ” ผมแนะนำ ถึงมันจะดูไม่เกี่ยวกันซักเท่าไหร่แต่มันอยากพูดขึ้นมาซะเฉยๆ

“ห๊า.....”

“แค่นั้นแหละนั่งลงเถอะ”

ไม่ใช่แค่ต้นไม้ครับที่สงสัยว่าผมพูดทำไม.... ผมเองก็สงสัยครับ แต่เห็นขนาดตัวแล้วมันอดพูดไม่ได้จริงๆหรือเพราะว่าผมจะเห็นเด็กตัวเปรตๆที่อเมริกามาเยอะกันแน่นะ......ทั้งที่อยู่อเมริกาผมว่าผมเตี้ยมากแล้วแท้ๆ

และเหมือนกับว่าผมจะหมดเรื่องพูดอีกครั้ง.......

จะเริ่มสอนเลยดีรึเปล่านะ.....เอ๋แต่มันแค่ช.ม.แรกเองนะจะสอนเลยมันก็เครียดไปรึเปล่า

เอายังไงต่อดีล่ะ....

เวลาแต่ล่ะนาทีใน50นาทีช.ม.แรกที่ผมเข้าสอนนั้น มันนานราวกับ.............

50ช.ม..................ไม่ครับมากกว่านั้น

50วัน............ไม่ครับมากกว่านั้นอีก

50สัปดาห์.... ไม่มันมากกว่านั้นครับ.........

50เดือน........ยังน้อยไปอยู่ดีครับ

50ปี..................................................

นั้นแหละครับใช่เลย..................... ผมเกือบคิดว่าจะแก่ตามในหน้านั้นซะแล้ว.......

ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยคิดว่าจะมาเป็นครูแบบนี้ สงสัยเป็นเพราะผลกรรมตอนเด็กๆที่รังควาญคุณครูที่ร.ร.บ่อยๆล่ะมั้งครับ

กรี๊งงงงงงงงงง

เสียงออดช่วยชีวิต......

ผมรู้สึกรักออดมากครับ....แล้วผมก็ผ่านคาบแรกของชีวิตมาด้วยความราบรื่น(?)

+---------------------------------------------+

พักกลางวัน....

ช่วงเวลาที่ผมคิดว่าคงจะดีที่สุดสำหรับวันแรกของการสอน.... มันจะดีมากถ้าไม่มีเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น

“อาจารย์คะ” เด็กสาวผมสีดำยาวเดินมาทักทายผม ในมือของเธอถือสมุดเล่มสีม่วงประหลาดๆน่าสงสัยมาด้วยอีกเล่ม

“นักเรียนห้อง 4/1 สินะ มีอะไรเหรอ” ผมถามกลับ

“ชื่อเทียนค่ะ เรียกฟ้าก็ได้”

“อาครับฟ้ามีอะไรกับครูเหรอ”

“อาจารย์ซัน.... ชอบผู้ชายจริงๆเหรอคะ”

= =;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;;

การเรียนการสอนครั้งแรกในวิชาคณิตศาสตร์ มัธยมศึกษาปีที่4 ห้องหนึ่ง...........

ไม่ปลื้ม (ว้อย) ครับ!!!!!!!!!!!!!!!!