[Cubic School] SS 004 : ครูกวี
posted on 19 Sep 2008 23:47 by liveevil
Side story 004 :: ครูกวี
[[โรงเรียนลูกบาศก์วิทยา : Cubic School]]
Main Character :: [ครูซัน] [ครูกวี]
+--------------------------------+
แสงแดดยามเย็นสีทองอร่ามส่องผ่านบานกระจกของร้านขายซีดีเพลงเก่า สะท้อนทำมุมราวกับภาพวาดในเฟรม เรียกให้ชายหนุ่มผมสีดำกึ่งน้ำตาลยาวประบ่าชะงักฝีเท้าหยุดลงหน้าร้านนั้น ก่อนที่เจ้าตัวจะควักเอาiPhone ในกระเป๋ากางเกงออกมาดูหน้าจอปฏิทิน.......
นัยน์ตาสีนิลมองที่iPhoneในมือสลับกับร้านขายซีดีเพลงตรงหน้า ก่อนที่ขาเรียวๆในชุดกางเกงขาสั้นจะก้าวฉับๆเข้าไปยังร้านขายซีดีเก่าร้านนั้น
"มีอะไรสอบถามได้นะครับ" พนักงานร้านสอบถามเสียงใสต้อนรับลูกค้าตามมารยาท
ชายหนุ่มพยักหน้าเล็กน้อยเป็นการขอบคุณ แต่ก็ไม่ได้ขอความช่วยเหลืออะไรจากพนักงานหนุ่มคนนั้น เจ้าตัวเดินตรงไปยังแถวซีดีเพลงสากลทั้งที่มือขวายังถือถุงพลาสติกใส่กับข้าวมือเย็นไว้เต็มมือ
'John Denver'
................................
...................
........
...
..
.......
...................
.................................
เช้าวันนี้เป็นเช้าที่หน้าประหลาดใจอีกวันของโรงเรียนลูกบากศ์วิทยา ในเมื่อครูสายฟ้า และครูซันที่มักจะมาสายกลับมาโรงเรียนแต่เช้า และที่สำคัญวันนี้ก็เป็นวันที่ท้องฟ้าประเทศไทยแจ่มใสไร้แดด ไร้ฝนอีกด้วย
"อรุณสวัสดิ์ฮะ ทุกคน" ครูสอนวิชาภาษาอังกฤษเดินเข้ามาทักทายครูทุกคนในห้องตามปกติ ไม่ลืมที่จะหันไปมองความประหลาดของเช้านี้ด้วย
"โย่ว สวัสดีครับครูกวี!" ครูสายฟ้ายิ้มตอบร่าเริงตามปกตินิสัย
ส่วนครูคนอื่นๆก็ส่งยิ้มน้อยๆมาให้กับครูกวีเป็นการทักทายยามเช้า ของเช้าที่สดใสอีกวันหนึ่ง..... เช้าวันนี้ก็ยังเป็นเช้าที่เรียบง่ายและธรรมดาอีกวันหนึ่งจะแปลกไปนิดหน่อยก็ตรงที่วันนี้ครูเอมดูจะแบกขนมหวานมาเยอะกว่าปกตินิดหน่อย
แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าจะเป็นเหตุผลที่ทำให้ครูสายฟ้ามาแต่เช้าแน่ๆ แต่กับครูซันนี่ก็ไม่แน่เหมือนกัน ในเมื่อเจ้าตัวกำลังนั่งมองขนมแปลกใหม่ในจานของตัวเองอย่างพิจรณา
"ครูกวีคะๆ" เสียงของเด็กสาวคนหนึ่งดังมาจากข้างหลังนอกห้องพักครู ทำเอาครูกวีที่ยังไม่ทันได้ไปนั่งประจำโต๊ะวางของให้เรียบร้อย จำต้องหันกลับมาทางต้นเสียงเสียก่อน
"ครับ?" ครูหนุ่มถามเสียงสูง ด้วยอาการตกใจเล็กน้อยที่เห็นหน้าของเด็กสาวคนที่เรียกเขา
"ครูช่วยดูตรงนี้ให้หน่อยสิคะ ว่าควรแก้อะไรรึเปล่า" เด็กสาวผมสีดำยาวยื้นกรระดาษสีขาวแผ่นหนึ่งให้กับครูภาษาอังกฤษดู แล้วชี้ถึงตรงที่เป็นปัญหา
"His eyes flutter open and he looks up at the older boy, who, after examining him for a few moments, leans closer, and, thumb still tight against his lip, kisses him slowly.
After him withdraws, He continues staring at him, licking at the digit at his lips, and, very quietly, whispers,
“Please…”"
"เออ................ " ครูกวีหน้าแดงเรือน อ้ำๆอึ้งๆอย่างบอกไม่ถูก ในหัวมีแต่คำว่า ควรจะทำยังไงดี ควรจะทำยังไงดี วนซ้ำกันไปซ้ำกันมา "เออ......... ไม่รู้.... ไม่รู้สิครับ แฮะๆ แฮะๆ"
"ฮิฮิ" เด็กสาวหัวเราะนิดหน่อยแล้วยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะหยิบกระดาษอีกแผ่นขึ้นมาให้ครูกวีดู "แล้วตรงนี้ล่ะคะ?"
"เออ............. อย่าเลยครับ ครูไม่ค่อยรู้น่ะ ไปลองถามคนอื่นดีกว่านะครับ" ครูกวีเริ่มกระวนกระวายหนีจากเด็กสาวตรงหน้า กองชีทในมือค่อยๆลื่นไหลลงไปกองกับพื้น หน้าเป็นสีแดงเรือนด้วยความอับอาย
"เดี๋ยวก่อนสิคะครู ดูก่อนสิคะ" ฟ้าเทียนยังไม่ยอมเลิกโดยในมือยังยื้นกระดาษแผ่นนั้นให้ครูกวี
Teacher Kawee Raweerungrong
19/09/08
M.4/1
"เอ๊ะ.................." ครูกวีอ่านกระดาษแผ่นนั้นแล้วหันไปมองหน้าฟ้าเทียน ที่กำลังยิ้มด้วยแววตาเจ้าเล่ห์แต่ก็สดใส
"ก็อย่างที่บอกแหละค่ะ" ฟ้าเทียนพูดต่อ แล้วเพื่อนๆเด็กนักเรียนม.4ห้องหนึ่งทุกคนก็เดินมาล้อมครูกวีไว้
"Happy Birt Day ครับ/ค่ะ~"
"ขะ...... ขอบคุณมากนะครับทุกคน" ครูกวีพูดตะกุกตะกัก ทั้งตื้นตัน ทั้งดีใจ แต่อีกใจก็ยังคงอึ้งและงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าอยู่
"Happy Birth Day ด้วยคนนะคะครูกวี!~" ครูกฤตเดินผ่านวงล้อมของเด็กๆที่หลบทางให้เข้ามาพร้อมกับเค้กรูปร่างคล้ายโดนัดก้อนใหญ่ท่าทางน่าอร่อย ตามด้วยครูท่านอื่นๆ
"อา......................ขอบคุณมากเลยนะครับ!!" ครูกวีที่ดูท่าทางตอนนี้จะอึ้งจนทำอะไรไม่ถูกได้แต่ตอบขอบคุณ
ทั้งที่เพิ่งรู้จักกันได้ไม่นาน ทั้งที่เพิ่งเข้ามาในโรงเรียนแห่งนี้แท้ๆ
แต่ที่นี่กลับอบอุ่นอย่างแปลกประหลาด.........
ทั้งรอยยิ้ม ทั้งท่าทาง ของเด็กนักเรียนและครูทุกคน
ล้วนแล้วแต่จริงใจแลัอบอุ่น
เหมือนกับครอบครัว ครอบครัวหนึ่งเลยทีเดียว
นี่สินะเหตุผลที่ว่าทำไมวันนี้ครูทุกคนถึงรวมตัวกันอยู่ที่ห้องพักครู นี่สินะเป็นเหตุผลที่ทำให้เห็นครูสายฟ้าและครูซันมาแต่เช้า ที่ครูเอมแบกขนมมามากมาย
ที่ท้องฟ้าแจ่มใสแบบนี้................คงเพราะท้องฟ้ารู้ล่ะมั้ง..........
รู้ว่าวันนี้เป็นวันที่อบอุ่นที่สุดอีกวัน
ของครูกันต์กวี รวีเรืองรอง
ผู้เป็นที่รัก และที่แกล้งของทุกๆคนในห้องพักครู หรือแม้แต่ในโรงเรียนแห่งนี้
............................................
...........................
...........
......
"ครูกวีครับ" เสียงครูหนุ่มผู้สอนวิชาคณิตศาสตร์ผ่านโสตประสาทของครูกวี
"ครับ?"
"นี่ครับ" ครูซันยิ้มแหะๆ ก่อนจะส่งแผ่นซีดีเพลงแผ่นหนึ่งให้ครูกวี ที่ทำหน้างงๆก่อนจะรับมันไปจากมือครูสอนคณิตศาสตร์ "Happy Birt Day นะครับ"
'John Denver'
"ขอบคุณมากนะครับ!!"
"ฮ่ะๆ ไม่รู้ว่าครูกวีมีรึยังนะครับ เห็นครูกวีเปิดเพลงของนักร้องคนนี้บ่อยๆก็เลยซื้อมา"
"ขอบคุณมากๆ จริงๆนะครับครูซัน" ครูกวีคลี่ยิ้มน้อยๆที่หาได้ยากจากครูเงียบๆคนนี้ รอยยิ้มนั้นทำให้ซันถึงกับวูบไปวูบหนึ่งเลยทีเดียว
'ถ้าครูกวีเป็นผู้หญิงก็ดีสินะ'
เฮ้แต่เหมือนจะเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้ที่ไหนซักที่แฮะ............................
........................................................
.......................................
...........................
............
-FIN-
+--------------------------------+
**แถม ไม่เกี่ยวกับข้างต้นแต่อย่างใด**
"Hey!! You!!!.............You!!!!!!!!!...... " เสียงเรียกจากคนข้างหลังทำให้ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลหันกลับไปมองคนที่เดินตามมาแล้วเรียกเขา "Are you Thai?"
"Ummmm" ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลยาวประบ่าหันไปตอบด้วยท่าทางงงๆ
"ยินดีที่รู้จัก I'm Karl. แล้ว you ล่ะ" ชายหนุ่มผมสีน้ำตาลทองถามอีกฝ่ายด้วยภาษาไทยคำอังกฤษคำ
"Xun...Nice to meet you too" ซันตอบกลับไปเป็นภาษาอังกฤษ เรียกเสียงหัวเราะจากคนร่างสูงกว่าได้นิดหน่อย โดยที่เจ้าตัวไม่รู้ว่าทำอะไรผิดถึงได้โดนหัวเราะเอาแบบนี้
"นาย........มี sister ไหม?" อยู่ดีๆคนที่เข้ามาทักก็ถามเรื่องส่วนตัวเอาซะดื้อๆ หรือบางทีคนที่เขามาทักคราวนี้อาจจะเคยเจอน้องสาวหรือพี่สาวของซันก็ได้
แต่มันจะเป็นไปได้ยังไงล่ะในเมื่อซันไม่มีพี่สาว-น้องสาวซัหน่อย
"No, Why?" ซันยังคงตอบเป็นภาษาอังกฤษกลับไปยังร่างสูงกว่า คิ้วบางๆของซันขมวดเป็นปมด้วยความรำคาญคนตรงหน้า
"Haha ~ เสียดายจัง แล้วโรงเรียนนี้มีใครหน้าตาเหมือนซันบ้างไหม ไม่สิต้องประเทศไทยมีผู้หญิงคนไหนหน้าเหมือนซันบ้างไหม" เจ้าของร่างสูงยังถือวิสาสะ 'หน้าด้าน' ถามต่อไป ไม่ได้สังเกต หรืออันที่จริงเรียกว่าไม่ได้สนใจสีหน้าของคู่สนทนาเลย....
"อะไรของนาย!" ซันเป็นฝ่ายเลือกทที่จะไม่ตอบแล้วด่ากลับไปแทน
"เผื่อจะจีบไง!~"
พระเจ้าเชื่อเถอะว่าหูของไอ้ซันไม่ฝาด.....................................
"เป็นอะไรของแกวะซัน" เสียงของคาลร์ปลุกซันจากห่วงความคิดกลับมายังปัจจุบัน
"คาลร์........."
"อะไรวะ อย่าเรียกด้วยเสียงแบบนั้นดิ" คารล์ขมวดคิ้วแต่ปากกลับแสยะยิ้มอย่างเคย
"แกจำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม"
"นานะ........"
"ส้นเท้าเถอะไอ้คารล์ ไอ้ Fuck Crocodile!!!" ซันด่ากำปั้นหมายจะทุบไอ้คนตรงหน้าเต็มที่แต่มันกลับหลบได้ก่อน "จริงจังว้อย!!"
"ก็ได้อะ มีอะไร" คารล์ถามกลับ
"วันนั้นแกพูดว่าอะไรวะ............."
"อ๊ะ............ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ" คารล์หัวเราะออกมาซะเฉยๆ "ไม่รู้สิ~ บังเอิญว่าลืมไปแล้ว"
"ไม่ต้องมาตอแหล เมื่อกี้ทำท่าคิดออกแล้วนี่หว่า!!"
"ก็บอกว่าบังเอิญลืมไปแล้ว~"
-FIN-
+--------------------------------+
Rikatsuki - Happy Birth Day ครูกวีด้วยนะคร้าบ~~ ขอให้มีความสุขมากๆ โดนแกล้งบ่อยๆ
Ps. คิดถึงนะครับวินน์จังงง